LIVING ST0RIES.
Verhaal 1
Inleiding
Mijn grote broer Sam liep toen wij allemaal als gezin aan het Wilhelminapark in Haarlem woonden vaak, bijna altijd met een fototoestel rond. Hij had als kleine jongen het fotograferen tot zijn hoofdbezigheid gemaakt .Hij kreeg het fototoestel van zijn ouders, hij mocht de foto’s laten ontwikkelen bij de fotograaf en al heel gauw ging hij dat zelf doen. Boven in het grote huis in Haarlem werd een donkere kamer ingericht en daar kwamen de mooiste foto’s tevoorschijn uit de diverse ontwikkelbaden.
Al die foto’s zijn bewaard gebleven. En na het overlijden van mijn moeder heb ik al die mooie familiefoto’s mee naar huis genomen, ik heb ze allemaal gescand en zo heb ik dat ook gedaan met al mijn eigen foto’s.
En zo heb ik het ook gedaan met alle oude familiefoto’s die ik zo her en der verzamelde.
En nu heb ik een grote, je kunt wel zeggen hele grote verzameling scans van foto’s verzameld, die ik al honderden keren heb gebruikt voor mijn verhalen en blogs op mijn website ‘ons soort mensen’.
Nu is er een prachtige gelegenheid om met AI foto’s tot leven te brengen.
En deze mogelijkheid is de aanleiding voor dit blog: LIVING STORIES.
Voor elk kort verhaaltje gebruik ik één of enkele tot leven gebrachte foto’s met behulp van enkele technieken die met AI werken. Onder andere de techniek van My Heritage.
Deze verhalen, of verhaaltjes kunnen over de meest uiteenlopende onderwerpen gaan. Het zal over mensen gaan, mensen die ik persoonlijk ken, maar ook mensen die ik niet persoonlijk. Vaak omdat ze lang geleden het eeuwige met het aardse leven hebben verwisseld. Het zal, meestentijds over familie gaan, of over mensen die dicht bij de familie stonden. Ook mensen die niets met de familie te maken hebben zullen in deze verhalen figureren.
De situaties die beschreven worden kan ik, als ik ze zelf heb meegemaakt vanuit feiten min of meer opschrijven, echter het zal heel vaak voorkomen dat ik geen enkel aanknopingspunt of herinnering heb bij de foto, dus dan neemt de verbeeldingskracht en fantasie het over.
Bezoek
Eind jaren vijftig van de vorige eeuw is het. Wij hebben bezoek.
Tante Els, de zus van mijn vader en tante Sven zijn bij ons bezoek met hond Peter. Het is een heel gezelschap dat we hier aantreffen. Eigenlijk is de hele familie én het bezoek vereeuwigd en ook onze tekkel Erna is van de partij. Ik zal ze even voorstellen: Mijn vader heeft kleine Guus op schoot en zit midden achter. Rechts naast hem zit Caroline. Rechts naast Caroline zit oma Dunlop, de moeder van mijn vader en helemaal rechts achter staat Bram. Vóór Bram zit tante Els, met hond Peter aan haar voeten.
Helemaal links zit tante Sven, Heldine, de schrijver van dit verhaaltje zit bij Tante Sven op schoot en links naast ons tweeën staat mijn moeder en als laatste zien we naast mijn vader oudste broer Sam staan.
Tekkel Erna staat in het midden en begint hier al een aardige omvang te krijgen.
Het huis aan het Wilhelminapark had een aardig grote tuin, die hier niet te zien is.
Mijn broer Sam heeft de camera met een zelfontspanner ingesteld en dus kan het gezelschap zo helemaal compleet op de foto staan.
Bijna iedereen op de foto staat redelijk vrolijk op de foto… alleen broer Bram en oma Dunlop hebben een klein beetje de bokkenpruik op.
Over tante Els heb ik enige verhalen geschreven op deze site:
LIVING STORIES
Verhaal 2
KLEINE GUUS IN DE BOX.
Kleine Guus, mijn acht jaar jongere broertje had altijd…. bijna altijd….. plezier.
Wij zien hem hier zittend in de box. Die box was te vinden in serre van ons huis aan het Wilhelminapark in Haarlem. De foto is rond 1956 gemaakt.
Vanuit die box zag hij dat alle andere familieleden, zijn twee broers, zijn twee zussen, zijn vader en zijn moeder en zelfs teckel Erna allemaal vrij door de kamer liepen. Hij niet…. Hij zat gevangen in de box.
Voor zover ik mij kan herinneren werd Guus daar niet chagrijnig van. Integendeel… zoals op het filmpje te zien is had Guus veel plezier met de opgehangen speeltjes in de box.
Op dit filmpje ligt Guus er nog prinsheerlijk bij. Het zal niet lang geduurd hebben of hij heeft zich vanuit die comfortabele zittende positie opgetrokken en is op die manier in staande positie terecht gekomen zijn en dat geeft veel aanleiding tot veel vrolijk gespring en plezier.
En zo kwam Guus vanuit de kleine houten box helemaal op zijn pootjes terecht en kreeg hij niet lang daarna de gehele achterserre tot speelterrein.
Verhaal 3.
Heldine’s paardencapriolen.
Paardrijden is voor mij lang een activiteit geweest waar ik enorm veel plezier aan heb beleefd.
Heel vroeg begon ik er niet mee. Al met het diploma van de middelbare school op zak en al de bibliotheekopleiding in Amsterdam volgend.
Bij één van de eerste stages kwam ik terecht bij een studiegenoot van mijn moeder, die met man en kinderen in Arnhem woonde. Zelf woonde ik destijds in Haarlem en de bibliotheekschool bevond zich in Amsterdam.
Zij hadden daar een manege en een eigen paard. En daar heb ik enige malen op mogen zitten en waarschijnlijk ook wel enige stapjes zittend bovenop de paardenrug door de manege mogen maken.
Weer terug in Haarlem besloot ik op paardrijles te gaan. De manege die ik uitzocht was die van Truus Vos. De manege heette manege Oosterduin en was gelegen aan de Elswoutlaan in Overveen. Ik kreeg daar les van Truus Vos en van ene Ingrid kreeg ik les in een soort formatie rijden. Met 4 ruiters tegelijk moest er een bepaald parcours gereden worden. Op het filmpje ben ik de meest rechtse ruiter.
Ringsteekwedstrijden, daar heb ik in die tijd ook nog wel eens aan meegedaan en heel goede herinneringen bewaar ik ook aan de vele duin- en strandritten die ik van uit de manege maakte. Ik kan mij herinneren dat wij een keer op Hemelvaartsdag een dauwtraptrip hebben gemaakt. Het was natuurlijk de bedoeling dat wij heel erg vroeg zouden vertrekken op de donderdagochtend, dus bleven wij de nacht voor het dauwtrappen op de manege slapen. Heerlijk in slaap trachten te komen onder stinkende paardendekens en ’s morgens heel vroeg uit de veren.
De volgende 2 filmpjes zijn gemaakt met foto’s die gemaakt zijn tijdens een strand- of duinrit.
Op het eerste filmpje rijd ik met ene Fred achter me aan en de AI techniek heeft er van gemaakt dat ik Fred en zijn paard aan een teugel of iets van dien aard begeleid. Daar was natuurlijk helemaal geen sprake van, Fred kon prima zonder begeleiding van mij uit de voeten.
In het laatste filmpje ben ik alleen in beeld en ben ik vrolijk in gesprek met mederuiters. Ik zit daar op paard Antaris, dat was toen mijn lievelingspaard!
Een mooie tijd, de paardrijtijd bij de manege van Truus Vos. 2 maal ben ik meegeweest met een ruiterkamp. Éénmaal in Vaassen, een dorp op de Veluwe en éénmaal op het eiland Texel.
Één herinnering aan het ruiterkamp in Vaasen wil ik de lezers van dit verhaaltje niet onthouden. Ik had net mijn eerste eigen autootje gekocht, een fiat 600. Op een avond kwamen wij terecht bij een of ander zwembad. Helaas vertelt mijn herinnering mij niet hoe dat indertijd precies in zijn werk is gegaan. In ieder geval had ik op een gegeven moment iets van 6 passagiers in dat piepkleine autootje en kwamen wij dus, zoals gezegd bij een zwembad uit. Daar hebben wij met z’n allen naakt een paar rondjes gezwommen en zijn vervolgens weer naar het ruiterkamp terug gegaan. Ja, ja…. je bent jong en dan doe je wel eens dingen die je op een later tijdstip in je leven wel uit je hoofd laat.
Van die rondjes naaktzwemmen zijn geen foto’s gemaakt.
Verhaal 4
Anna Maria Mikkers. Dit verhaal gaat over mijn overgrootmoeder.
Haar naam is Anna Maria Mikkers. Zij was getrouwd met mijn overgrootvader Eduard Willem Dunlop. Anna Maria Mikkers is geboren in 1854 in Haarlem en zij heeft het grootse deel van haar jeugd in het doopsgezinde weeshuis aldaar gezeten.
Ik heb over Anna Maria en over het weeshuis waar zij verbleef 2 blogs geschreven:
Anna Maria Mikkers is 10 jaar in dit filmpje en verbleef dus nog in het weeshuis.
Ook van de broers en zussen van Anna Maria die in het weeshuis verbleven zijn prachtige foto’s gemaakt. Die zijn allemaal in één van de blogs te zien.
Anna Maria werd erg vroeg weduwe. Haar echtgenoot Eduard Willem overleed in 1890 op 37 jarige leeftijd. Anna Maria bleef alleen achter met 3 zonen. Zij vertrok vrij snel naar Nederland.
Anna Maria is in Nederland blijven wonen, al ging zij nogal eens op bezoek bij haar oudste zoon Eduard Willem, mijn grootvader, die met Helena Carolina Buurman van Vreeden, mijn grootmoeder getrouwd was. Hij had het handelskantoor E. Dunlop & Co uiteindelijk van zijn vader overgenomen.
Deze twee zijn de ouders van mijn vader.
Anna Maria overleed in 1937. Het laatste filmpje is niet lang voor haar overlijden.
Zij is daar te zien met haar oudste zoon Eduard Willem en zijn vrouw. Hun oudste zoon Sam is ook op het filmpje te zien, hij heeft een poes op schoot. Ook dochter Els en zoon Mar zijn te zien in het filmpje.
verhaal 5
Mijn vader de bacterioloog.
Mijn vader studeerde in Leiden geneeskunde en specialiseerde zich in de bacteriologie. In 1942 promoveerde hij, eveneens in Leiden.
Het was oorlog en tijdens de oorlogsjaren werkte mijn vader in een laboratorium in Velp. Hij was in 1941 getrouwd en kreeg in 2 zonen en één dochter. Net voordat zijn dochter in 1946 was geboren vertrok mijn vader alleen naar Nederlands-Indië.
In 1950 ging hij weer terug naar Nederland. Er was in 1947 nog een dochter geboren. In Nederland werkte hij als bacterioloog op het Marine hospitaal in Overveen. In 1957 verliet hij de Marine en ging werken in het Westeinde ziekenhuis in Den Haag, óók als bacterioloog natuurlijk. Na zijn 65e jaar naam hij nog eens een nieuwe baan aan. Hij werd directeur van het streeklaboratorium in Goes.
Op 68 jarige leeftijd overleed hij.
Op het filmpje zien we hem op een hem zeer eigen wijze. In de microscoop turend mét sigaar.
Over het leven van mijn vader heb ik een aantal blogs geschreven, daarin veel van de aspecten van zijn leven beschreven:
Verhaal 6
Twee zusjes in Indië.
December 1947 werd ik in Soerabaja geboren. De enige van de drie kinderen Dunlop die in het geboorteland van mijn vader het levenslicht zag.
Hoe dat zo kwam?
Mijn ouders trouwden in het eerste oorlogsjaar 1941. Zij woonden op dat moment in Leiden, waar zij beiden gestudeerd hadden. In 1942 kwam in die stad hun eerste kind ter wereld , dat was Sam, de eerste zoon. Niet lang daarna verhuisden zij naar Velp, alwaar mijn vader, die bacterioloog was, mede-eigenaar werd van een laboratorium en een opleidingsschool van analisten. In 1943 werd daar hun tweede zoon Bram geboren.
Mei 1945 kwam de tweede wereldoorlog in Nederland tot een einde.
15 augustus 1945 kwam er ook een einde aan de oorlog tussen Japan en Nederland in Nederlands-Indië. Aan de Indonesische kant werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. Dat accepteerde Nederland niet en er gingen in die veel Nederlanders naar Indië om orde op zaken te stellen. Óók mijn vader ging. Herfst 1945 ging hij per troepenschip naar Indië. Mijn moeder bleef met de twee kleine zoontjes achter in Velp. Zij was in verwachting toen hij ging. Maart 1946 kwam het eerste dochtertje op de wereld, haar naam was Caroline. Enige maanden later vertrok mijn moeder met die drie kleine hummels ook naar Indië en zij voegde zich bij mijn vader. December 1947 kwam ik in Soerabaja ter wereld. Heldine was mijn naam. In 1950 is het hele gezin (weer terug) naar Nederland gegaan. Helaas…. ik was toen piepklein, dus echte herinneringen heb ik aan die jaren daar niet. Gelukkig zijn er wel foto’s, die een tipje van de sluier oplichten van hoe het daar was.
Dit filmpje portretteert mijn zusje en ik in een innige omhelzing. Wat zijn we hier nog klein! Of het precies zó is gegaan, dat is gissen. Maar AI heeft de oorspronkelijk deze boost gegeven.
Over het teruggaan van mijn vader naar Nederlands-Indië heb ik een blog geschreven:
Verhaal 7
Kamperen in de Morvan in Frankrijk.
Begin zeventiger jaren ging ik met twee vriendinnen en mijn jongste broer Guus op kampeer vakantie in de Morvan. Maaike en zus Else Lucia reden met een eend naar de camping en Guus en ik in een fiat.
Een hele doorwrochte campeur was ik niet en dat gold volgens mij voor de anderen ook enigszins.
In het eerste filmpje werd ik net wakker en ja hoor… daar werd een foto gemaakt. Enigszins verschrikt en slaperig tuur ik naar buiten.
In filmpje twee lijken wij uit te rusten tijdens een wandeling. In deze jaren rookte ik nog, niet heel lang daarna ben ik daarmee gestopt en in filmpje drie lijken wij eveneens aan te zitten aan een picknickkleed, maar dan met een fles wijn.
Ik vertelde dat ook mijn jongste broer Guus bij dit kampeergebeuren aanwezig was. Tijdens dit tripje maakte hij de meeste foto’s en tref je hem op deze filmpjes dan ook niet aan.
Verhaal 8
Opa Dunlop met Els en Mar.
Opa Dunlop, vader van mijn vader, is hier te zien met zijn twee jongste kinderen Els en Mar en zijn kampioenshond Grumpy. Kampioenshond…. hoezo? Deze hond heeft wel eens met hondententoonstellingen meegedaan en daar prijzen gewonnen. In deel 2 van de blogs die ik over mijn vader geschreven heb worden deze feiten beschreven:
Over Els, mijn tante Els, heb ik ook enige blogs geschreven. (zie boven bij verhaal 1)
Er zijn veel foto’s met honden in de fotocollectie over de familie Dunlop te vinden. Mijn eigen hondenliefde komt dus niet uit de lucht vallen en dat is een fijn idee dat je bij dit soort overleveringen doorgaat op het pad van de familie. Ook bij ons thuis, bij mijn ouders, stond de honden ook hoog in het vaandel. In dit geval waren het teckels die de harten van de familie gestolen hadden en zien we Sam en teckel Erna.
Verhaal 9
Opa en oma Dunlop aan de wandel in Scheveningen.
Het zijn de twintiger jaren van de vorige eeuw. Opa en Oma Dunlop hebben zich in 1922 weer in Nederland gevestigd, nadat ze sinds hun huwelijk samen in Nederlands-Indië hebben gewoond en opa Dunlop daar de firma E. Dunlop heeft geleid. Hun twee oudste zoons, Eddy en Sam (mijn vader) zijn in 1919 naar Nederland gegaan voor middelbare school en andere opleidingen. Er zijn nog twee kinderen, Els en Mar die beide in Indië zijn geboren. Vlak na de geboorte van mar vertrekken opa en oma naar Nederland en vestigen zich in Bloemendaal van daaruit gaat opa de firma in Indië voortaan leiden.
Natuurlijk kennen opa en oma allerlei mensen in Nederland, familie, maar er zijn ook veel zakelijke kennissen. En dus gaan ze een keer naar Scheveningen en flaneren rond op de boulevard.
In allerlei blogs komen opa en oma voor. Er zijn er al enkele genoemd bij de vorige verhalen en ook bij dit verhaal plaats ik er nog een paar:
Verhaal 10
Het laatste verhaal van dit eerste deel.
Auk (mijn moeder) en haar broer Rob samen.
In dit AI filmpje twee leden van de andere kant van mijn familie…. Broer en zus Reindersma zijn samen met een vriend in de buitenlucht.
Het verhaal hier achter ken ik niet,
Hoogstwaarschijnlijk is dit in Den Haag. De tijd lijkt mij in de twintiger jaren van de vorige eeuw. Broer en zus schelen 7 jaar. Ik denk dat mijn moeder Auk hier een jaar of 24 is en haar broer Rob zou dan rond de 17 jaar zijn.
Auk lijkt niet echt en ook Rob is lichtelijk een andere jongen geworden dan zoals ik hem wel op andere foto’s uit die tijd ken.
Ok over deze kant van de familie hen ik de nodige verhalen geschreven. Van een paar van die blogs zet ik hieronder een link:
Ons soort mensen 