Verhaal 1
Avonturen bij kasteel Mheer in Zuid-Limburg. Een vakantie in 1957.
Een jaar of 9, ouder zal ik niet geweest zijn.
We zijn op vakantie, in het hotel in Mheer in Zuid-Limburg. Dat hotel is onderdeel van het kasteel in Mheer. Bij dat kasteel is ook een boerenhoeve die nog in bedrijf is. Met een boerin, een boer en een hond.
De hele familie is mee. Ook kleine Guus. Guus heeft een vriendinnetje. Ik zelf ben gek op de hond van de boerderij en ik heb een vriendje. Samen, dat vriendje en ik aaien wij de boerderijhond, die laat zich dat lekker welgevallen. Caroline, mijn zus gaat iedere dag even naar de boerderij en helpt de boerin met de melk.
Een fijne vakantie. Natuurlijk gaan we óók uit wandelen in de prachtige heuvels van Zuid-Limburg.
Kortom…. Het was heerlijk toeven in en om het kasteel van Mheer.
Verhaal 2
Auk in het nieuw.
Auk in het nieuw.
Auk Reindersma heeft zich in nieuwe kleren gestoken.
Ze is uitgenodigd voor een feestje bij een vriendin van school en kan in de kast geen geschikt complet vinden om zich aldaar te vertonen. Dus… op naar de winkel!
Mooie winkels in het Den Haag van die tijd waren er genoeg.
De Bijenkorf opende in 1926 zijn deuren in Den Haag bijvoorbeeld. De Passage was er al vele jaren. Keus genoeg om met een mooi stel kleding thuis te komen.
Ik stel me zo voor dat Auk haar moeder meenam om op kledingjacht te gaan. Zo aan de vele foto’s te zien die ik zo langzamerhand in mijn bezit heb van de Reindersmafamilie had mijn oma Reindersma wel oog voor mooie kleren.
Voor de gelegenheid is Auk, we hebben het hier natuurlijk over mijn moeder, ook naar de kapper geweest. Auk had mooie krullen en zo te zien is om het haar zo te laten vallen als het op het filmpje te zien is er het een en ander aan gedaan.
Auk zat op de school waar haar vader een van de rectoren was. Het Nederlands lyceum. Dit was het eerste Lyceum in Nederland en de school was onder andere door Willem Reindersma, haar vader, opgericht.
Hoe Auk het feestje is doorgekomen, daar moeten we naar gissen. Ik ga er van uit dat ze plezier gehad heeft.
Verhaal 3
Oma Reindersma en Guus. Iedereen heeft twee oma’s, de moeder van je vader én de moeder van je moeder.
Onze oma Dunlop, de moeder van mijn vader woonde toen ik klein was in een hotel in Lochem, daar gingen we regelmatig heen en daar kon je mooie avonturen beleven. De moeder van mijn moeder oma Reindersma woonde in Den Haag. Daar kwamen we minder.
Toen mijn vader van baan veranderde, hij verliet het Marinehospitaal in Overveen en ging werken in het ziekenhuis St. Johannes de Deo (Westeindeziekenhuis) in den Haag kwamen wij vaker in den Haag. Wij woonden in Haarlem. Mijn vader reed iedere dag van Haarlem naar Den Haag op en neer en zo gebeurde het dat wij vanaf die tijd oma Reinderma in Den Haag ook een bezoek brachten.
Ons jongste broertje was in 1955 geboren en mijn vader ging in 1957 in het Westeinde ziekenhuis in Den Haag werken.
Guus is op dit filmpje zo rond de 2 jaar dus ik denk dat dit zo’n beetje de eerste keer was dat hij meeging naar Den Haag en bij zijn oma Reindersma op op bezoek ging.
Oma Reindersma leek altijd wat afstandelijker dan mijn andere oma Dunlop.
Nu ik al zoveel verhalen heb geschreven over de Reindersma familie ben ik daar toch een beetje anders over gaan denken.
Verhaal 4
Mijn overgrootmoeder Anna Maria Dunlop-Mikkers was helaas maar 10 jaar getrouwd met mijn overgrootvader Eduard Willem Dunlop. 1880 vond het huwelijk plaats in Batavia en in mei 1890 overleed Eduard Willem plotseling aan een hartaanval, 37 jaar oud. Zij hadden 3 zonen gekregen, waarvan de middelste, Sam, in 1905 in augustus, op erg jonge leeftijd, hij was 22 in het sanatorium in Soest overleed.
Haar oudste zoon, óók Eduard Willem geheten, trouwde in 1906 met Helena Buurman van Vreeden en zij werden de ouders van mijn vader.
Op deze foto Anna Maria Dunlop met haar twee zonen Eduard Willem en Gustaaf Abram en hun echtgenoten, Helena Buurman van Vreeden en Josefhine Vick.
Wie de heer die rechts van Anna Maria Dunlop-Mikkers staat is, is mij niet bekend.
Verhaal 5
Sam, bobsleeër bij de Olympische winterspelen.
Over Sam, mijn vader, die in 1936 als bobsleeër aan de Olymische winterspelen meedeed heb ik een uitgebreid blog geschreven.
Dus alleen wat kleine aanwijzingen bij de hier geplaatste AIfilmpjes.
Sam heeft een grote pleister op zijn kin want hij heeft een nare schuiver gemaakt. Er zaten 4 sporters in de slee. Het volgende verhaal doet de ronde. De vier trokken zich weinig aan van de verwondingen. Één van de medesleeërs had een gebroken been, hij liet zijn gebroken been aan de slee vastbinden en deed als stuurman mee aan de wedstrijd.
Één van mijn broers had het volgende verhaal: Het aanwezige vrouwelijke Duitse publiek liet luidkeels van zich horen: “Wir willen den Fuhrer sehen, wir willen den Fuhrer sehen!” De stoere Hollander (Pa) liet weten: “Ich will den Fuhrer gar nicht sehen; ich will nach hause”.(zijnde het hotel). Dat was nog eens een statement!
Dat waren de familieverhalen, of het ook allemaal zo gegaan is, zal natuurlijk in het duister blijven.
Op de foto waarmee dit AI filmpje gemaakt is zijn de twee touwen helemaal niet te zien en het al ook zeker zo niet geweest. De bobslee sleede geheel zelfstandig de berg af en werd natuurlijk niet getrokken door een of ander voertuig.
Dit AI filmpje zal de werkelijkheid ongetwijfeld een beetje meer benaderen. Goed te zien is het enorme verschil van het uiterlijk van de slee vergeleken met de sleeën van de tegenwoordige tijd.
Verhaal 6
Spannende kunstjes op zolder.
In Haarlem woonden wij allemaal samen in een groot huis aan het Wilhelminapark.
Parterre, eerste verdieping en een zolderverdieping. Naast de zolder waren daar drie (slaap)kamers.
De zolder was een grote ruimte. Met een houten trapleer kon je vanuit de zolder de vliering opgaan. Dat was een óók een spannenede ruimte. Vol met meubels, kast(jes), koffers een verdwaald oud matras. Kortom…. Echt héél avontuurlijk om daar zo nu en dan naartoe te klimmen en rond te snuffelen. Mijn herinnering haalt de vliering naar boven, maar…. of ik daar ook alleen naartoe durfde te gaan staat mij niet helder meer voor de geest.
De zolder zelf stond óók behoorlijk vol met spullen die op dat moment geen functie hadden in het grote huis. Op die zolder hing óók een rekstok. En op die rekstok deden mijn broer Bram en ik wel eens spannende oefeningen zoals te zien is op het AI filmpje.
Verhaal 7
Moeder Reindersma en haar kinderen.
Een lief tafereeltje.
Oma Reindersma, de moeder van mijn moeder zit met haar drie kinderen op een bank in het park.
Links naast haar zit Auk, haar dochter, haar tweede kind en later mijn moeder.
Aan de rechterkant van de bank zitten haar zonen, de oudste Reinder zit rechts naast zijn moeder. Hij is ongeveer anderhalf jaar ouder dan Auk en links van hem zit de jongste zoon Rob, hij is zeven jaar jonger dan Auk, zijn zus.
Zo te zien hebben ze het gezellig met elkaar. Auk heeft een bos bloemen in de hand die ze vast eerder voor heet moeder gekocht heeft.
Verhaal 8
Vader Eduard met de boys en Moeder Helena met de kleintjes.
Twee AI filmpjes van mijn oma en opa Dunlop.
Het eerste filmpje…. Vader Eduard met de oudste boys, Eddy en Sam, Eddy in Soerabaja geboren in 1906 en Sam, hij is mijn vader, geboren in Batavia in 1908.
Zij zijn hier, schat ik in, zo’n jaar of 8 en een jaar of 6. Dus de foto is genomen rond 1914. De familie woont dan in Batavia en vader Eddy werkt bij de firma E. Dunlop en Co waar hij rond dat jaar medefirmant werd.
Op het tweede filmpje gaat het om Helena, de vrouw van Eduard met hun jongere kinderen Els en Mar. Beiden zijn in Batavia geboren, maar meteen nat de geboorte van zoon Mar gaat het echtpaar met die twee jonge kinderen naar Nederland. Zij gaan in Bloemendaal wonen. Daar komen de twee oudste zonen Eddy en Sam ook wonen. Eddy en Sam zijn rond 1920 vanuit Indië naar Nederland vertrokken om daar naar de Middelbare school en de Handelsschool te gaan.
Verhaal 9
Auk, die later mijn moeder werd, zit hier met haar vriendinnen op een soort opbergkist. Ongeveer 15 jaar is ze hier, dus is het rond 1927.
Vier meisjes op een kist, dat moet enige gymnastische toeren hebben opgeleverd om daar te komen. De twee achterste meisjes, waaronder Auk, zitten op hun knieën, dat zit niet echt comfortabel, maar het moet even. De twee andere vriendinnen hebben het geluk te kunnen zitten.
Maar wacht…. er zit nóg iemand op de kist. Een jongetje van een jaar of 7 of daaromtrent. Die mocht er ook bij. Dat jongetje is het jongste broertje van Auk, Rob heet hij. Hij mag tussen de twee zittende vriendinnen zitten. Knietjes opgetrokken… comfortabel.
De foto zal genomen zijn door de vader van Auk, mijn opa Reindersma, die ik helaas nier gekend heb.
Een leuk beeld….
Auk heeft nog een broer, hij heet Reinder en was nog geen 2 jaar ouder dan zijn zus.
Verhaal 10
John, Tilly en Laurens.
Drie kinderfoto’s vond ik tussen alle foto’s die ik zo her en der van allerlei mensen ontvangen heb. Deze foto’s zijn gemaakt in Batavia door de fotostudio Koene & Co.. Deze fotostudio was actief in de late 19de eeuw en vroege 20ste eeuw In Batavia en had ook vestigingen in Nederland.
Er waren in die tijd meer fotostudio’s waar dergelijke foto’s gemaakt werden.
Tegenwoordig zijn dit soort foto’s in Nederland in diverse erfgoedcollecties te vinden.
Ik weet helaas niet precies wie deze kinderen zijn en ik heb ze de namen John, Tilly en Laurens gegeven. Voor zover ik weet is de oudste John, 8 jaar, de tweede, ook een jongen, die ik Laurens genoemd heb, is 6 jaar en de jongste, dat is een meisje , is 4 jaar en haar heb ik Tilly genoemd. Helaas, zoals gezegd weet ik niet precies wat de achternaam van deze kinderen is, zij zijn dat is wel min of meer met zekerheid te zeggen, broers en zus van elkaar. Echter hoe de familieband met mijn familie er is en of die er is, is niet met zekerheid te zeggen, maar omdat ik ze aantrof in een collectie foto’s met wel allerlei herkenbare en herleidbare familie ga ik er vanuit dat ook deze kinderen bekend zijn met de familie Dunlop
Blogs die met bovenstaande AI filmpjes te maken hebben:
Ons soort mensen 