HET BLITZ-DUNLOP VENTIEL. 4. 2001 – 2012. ONZE TIJD IN FRANKRIJK. Introductie en deel 1.

Francien en ik waren van 2001 tot en met 2012 voor een deel van ieder jaar Frans ingezetenen. Wij bezaten een huis in het kleine gehucht Vareille, te vinden in het departement Puy-de-Dôme dat onderdeel uitmaakt van de région Auvergne.
In deze serie verhalen wil ik het een en ander vertellen en laten zien over die jaren in Frankrijk.

In 1997 maakten wij een voettocht van Nijmegen naar het plaatsje Montaillou in de Pyreneeën. Over dit avontuur heb ik een blog geschreven. verwijzing.

In 2000 maakten wij een campertocht van Cadzand tot Gibraltar, helemaal langs het water van Noordzee en Atlantische oceaan. Daar zal ik mettertijd ook nog eens een blog over schrijven.

In 2001 kwam Francien met een ander plan. Zou het wat zijn een huis in Frankrijk te kopen? Niet om ons daar permanent te gaan vestigen, maar om een enige keren per jaar naar dat huis te gaan en vanaf het moment dat wij gepensioneerd zouden zijn daar zo’n 5 maanden per jaar te zijn.
Francien was eigenlijk altijd de bedenker en aanjager van dit soort ideeën en mijn bijdrage was meer gelegen in enthousiasme voor de plannen en meedenken in de uitvoering.

Francien ging rondkijken op internet naar streken, huizen, prijzen die voor dit plan in aanmerking zouden kunnen komen.
Wij hadden ons campertje nog, dus konden met dat vehikel mooi wat streken in Frankrijk afstruinen. Wij gingen naar de ‘second home beurs’ om ons te oriënteren en keken onze ogen uit naar alle types die bij een bepaald land hoorden. Bijvoorbeeld geitenwollen sokken bij de Morvan, hoogblond en onnatuurlijk bruin waren aan het kijken bij huizen in Spanje.
De eerste bestemming die wij bezochten was de Morvan. Ik had daar in de tachtiger jaren wel eens een prachtige rondwandeling gemaakt en vond de omgeving aantrekkelijk. Bovendien had onze vriendin Marianne daar een tweede huis gekocht en dat was natuurlijk ook een aanbeveling. De Morvan werd het niet.
Wij keken nog rond in een paar andere departementen. Voor zover ik mij kan herinneren waren dat Corrèze en Lozère en uiteindelijk had Francien op internet nog een huis gezien in de Puy-de-Dôme in de Auvergne, wat haar aantrekkelijk leek. In het najaar van 2001 zijn wij die kant uitgegaan en eigenlijk bij het eerste zicht van een huis in het kleine gehuchtje, lieu-dit zoals ze dat in Frankrijk noemen waren wij aan dat huis in Vareille verknocht.

Wij bezochten een makelaar in St. Eloy-les-Mines en konden meteen op stap om onder andere dit huis, hij had er nog meer in de aanbieding, te gaan bekijken. Om kort te gaan, dit was het huis waar wij voor vielen. Het huis was al min of meer gestript (je zag het wel eens anders bij de door ons bekeken huizen), stond op een adembenemende plek met een prachtig uitzicht en was van een grootte, ook wat betreft de grond die erbij hoorde, die wij konden behappen.
De beslissing was dus snel genomen en in het voorjaar van 2002 gingen wij voor het eerst voor korte tijd naar ons huis in Vareille.

De rest van deze verhalen over ons huis in Vareille zal ik vertellen met behulp van enkele thema’s.
Dit verhaal zal gevuld worden met foto’s  van hoe het huis was en hoe het huis werd.
Zoals gezegd is het huis te vinden in het departement Puy-de-Dôme, genoemd naar een niet meer werkende vulkaan die in de buurt van Clermont Ferrand, de hoofdstad van dit departement, te vinden is. Dit departement behoort samen met drie andere departementen, te weten Allier, Cantal en Haute-Loire tot de région Auvergne.

Vareille ligt ook nog in een omgeving die Pays de Combrailles wordt genoemd. Deze streek heeft geen officiële status, maar heeft door de jaren heen wel een hechte band en historie met elkaar.

Nu de thema’s en de fotoreeksen.

HET HUIS, HOE HET WAS EN HOE HET WERD.

Toen we het huis kochten was, zoals gezegd, het huis al min of meer gestript. De vorige eigenaar, een fransman, was van plan permanent in het huis te gaan wonen maar was daar naar verloop van tijd van teruggekomen. In de fotoreeks een beeld van hoe het was en hoe het werd. Zo rond 2003 begon het erop te lijken dat wij beiden in 2005 zouden gaan stoppen met werken. Francien ging met pensioen en voor mij doemde de mogelijkheid op om met een regeling het werk op de bibliotheek te kunnen verlaten. Deze constructie hield verband met een grote bezuiniging waar de bibliotheek mee te maken kreeg.
Dus bedachten wij dat het dan wel leuk zou zijn om vanaf dat jaar wat dingen te gaan organiseren voor gasten, Wij richtten een piepkleine onderneming op, die wij de naam ‘Petite Chouette’ noemden. Wij dachten bijvoorbeeld aan een kleine camping, wandelvakanties en themaweken. Voor dat doel werd het souterrain tot kampeerdersruimte omgedoopt.

In de fotoreeksen, drie in getal, de opbouw van het huis.

In 2008 kochten wij een houten chaletje. Dat werd in elkaar gezet en was bedoeld om campinggasten ook de mogelijkheid te geven om in plaats van een tent een wat comfortabeler huisje te huren.


VERBOUWINGEN, OPKNAP WERKZAAMHEDEN EN TERREINWERK.

Veel van het werk aan het huis werd gedaan door vakmensen. De charpentier (timmerman), de maçon (metselaar), de électricien (electricien) en de plombier (loodgieter) waren kind aan huis in die dagen. Vaak als wij er ook waren, maar ook regelmatig als wij al of nog in Nederland waren.
Er kwamen ook vriendinnen, vrienden en familie een handje helpen met allerlei werkzaamheden.
Ook moest er natuurlijk  veel aan het terrein gedaan worden, waarvan het gras maaien een groot onderdeel was.
In de twee fotoreeksen een overzicht  van al dat soort helpende handen en werkzaamheden.

ROMDOM HUIS. TUINTJE, WEILAND EN LATER EEN CAMPINKJE.

De volgende fotoreeksen bevatten foto’s van ons terrein om het huis. Terrein dat echt bij het huis hoorde en de weilanden en het dal waar wij op uitkeken, een prachtig uitzicht! Als wij door de wei naast ons huis het dal in liepen kwamen wij uit bij een prachtig kabbelend beekje. Bijna dagelijks ging ik daar met de honden naartoe en dat was een héérlijk wandelingetje. Wij hadden de jaren in Vareille 5 opeenvolgende honden. De twee eerste twee waren onze kruising labrador Dido, die helemaal verzot was op water en dus na een bezoek aan het beekje moeilijk weer te bewegen was om mee naar boven te gaan. Samen met Dido ging Shiki mee, een sheba inu, die helemaal niet van water hield, maar toch graag meeging naar het weiland beneden en dan snel met opgetrokken pootjes het beekje overstak. Dido overleed eind 2002 en wij schaften toen in het voorjaar van 2003 een kleine pup aan. Het ras was Grand Basset Griffon Vendeën. Soleil hadden we haar genoemd en zij is tot het jaar 2012 met ons meegegaan naar Vareille. Toen Shiki al behoorlijk oud was, namen wij een Grieks hondje, Luna noemden wij haar. In 2004 werden in Athene de Olympische zomerspelen gehouden en alle zwerfhonden moesten toen de straat af. Via een organisatie hebben wij toen zo’n Griekse zwerfhond uitgezocht en dat was Luna. Een bijzonder hondje, die uiteraard niet erg geleerd had om erg aanhankelijk naar mensen te zijn, maar die toch wel blijk gaf het fijn bij ons te vinden. Soleil en Luna zijn lang samen geweest. Het jaar nadat wij het huis verkocht hadden namen wij Spaans zwerfhondje Marre in huis. Die is in 2013 één keer meegeweest naar Vareille omdat wij toen bij Saskia en Paul, die bij ons in de buurt woonden een weekje een caravan gehuurd hadden en natuurlijk zijn wij toen ook nog in Vareille en in het dal bij het beekje gaan kijken.

WANDELEN DICHT BIJ HUIS.

In de directe omgeving van het huis kon je prachtige wandelingen maken. Op héél veel plekken was ons huis tijdens die wandelingen te zien.
Voor onze gasten had ik wandelingen gemaakt, d.w.z. op de kaart uitgezocht, voorgelopen en op een kaart ingetekend. Ook had ik er een routebeschrijving bij gemaakt.  

BEZIENSWAARDIHEDEN EN WINKELEN IN DE BUURT ÉN IETS VERDER WEG.

Vareille is geen wereldstad. Maar heeft héél dicht bij huis prachtige natuur en adembenemende vergezichten.
Iets verder weg is op ander gebied van alles te beleven. Wij bezochten voor de dagelijkse boodschappen St. Maurice-prés-Pionsat op een kilometer of vier. Daar was een piepklein supermarktje waar je toch voor vele zaken terecht kon. Iets verderweg, een kilometer of negen bij ons vandaag, was Pionsat. Daar was de supermarkt net weer iets groter en de laatste twee jaar dat wij daar waren was daar zelfs een Intermarché van een redelijk omvang gekomen. Nóg iets verder weg was St. Gervais d’Auvergne. Daar waren de eerste jaren twee supermarkten. Één daarvan verdween en de andere werd van de weeromstuit groter. In St. Gervais d’Auvergne was iedere week op maandagmorgen markt. Daar gingen wij vrijwel altijd wel naartoe.
En dan, verder weg nog enige grotere plaatsen met vanzelfsprekend ook grotere supermarkten. Auzances, Montluçon, Clermont Ferrand. Kortom, wat je ook maar dacht nodig te hebben, ergens in de buurt was het wel te krijgen.

WEEKMARKTEN, DORPSFEESTJES, PROCESSIES, DE BOEDDHISTISCHE TEMPEL ENZOVOORT.

Buiten al die boodschappen die gedaan moesten worden waren er gelukkig in de buurt van Vareille natuurlijk nog een heleboel andere dingen te doen, te zien en te beleven.
Dat kan het best geïllustreerd worden door foto’s. Foto’s die ik maakte op de markt, bij allerlei dorpsfeestjes enzovoort enzovoort.

Drie reeksen met foto’s.

Hier eindigt de introcuctie en deel 1.
De beschrijving van de avonturen van Francien en Heldine wordt voortgezet in deel 2. Natuurlijk weer vele foto’s daarbij!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s