Wanita 2. Columns

Een korte toelichting op deze reeks columns is te vinden in het introductieblog:

Wanita. Columns. introductieblog.


Column 6.   2014

Vakantie belevenissen.

Wat een heerlijke afspraken zijn het toch. De afspraken die Veronica Hazevoet en ik met enige regelmaat met elkaar maken.
Het einde van de zomer begon te gloren en het leek ons daarom een uitgelezen moment om het, tijdens een borrel in een gezellig café, over onze ervaringen met het fenomeen vakantie te hebben.
Tijdens onze verschillende relationele beslommeringen met diverse dames hebben wij van allerlei verschillende soorten vakantie activiteiten genoten. Veronica steekt als eerste van wal. Als jonge deerne ging zij samen met haar toenmalige liefde, ik heb het hier over freule Juliette, waar ik in één van de vorige columns al over vertelde, op avontuur in Italië. Zij hadden een mooie oude Volvo uit 1953 met een zee van ruimte en besloten op de bonnefooi af te reizen. Zij kwamen uit in Toscane, ook een plek waar ik met diverse verschillende mensen en op verschillende manieren geweest ben. Daar aangekomen zijn ze verzeild geraakt in wijnfestiviteiten en hebben daar zeer uitbundig aan meegedaan, althans volgens de verhalen van Veronica. Dagen en nachten gingen die feesten door en zij leerden vele, vele soorten Italiaanse wijnen kennen. Veronica vertelde dat ze overnachtten in een prachtig oud klooster, dat tot gastenverblijf was omgetoverd. Sprookjesachtig was het daar vertelde ze. Romantisch ook. Iedere ochtend werden zij wakker gezongen door een prachtige sopraan, die daar ook overnachtte. Een vakantie naar mijn hart zo te horen.
Zelf kon ik ook verhalen over een gedenkwaardige voettocht die ik al vele jaren geleden met mijn lief had ondernomen. Allebei een grote rugzak op de rug, naast ons ieder een hond aan de lijn. Één van de honden droeg haar eigen rugzak. Het uiteindelijke doel lag in de Pyreneeën. Het dorpje heette Montaillou. Ooit had ik een boek gelezen dat heette: Montaillou, een ketters dorp in de Pyreneeën. Dat boek ging over, de titel zegt het al, een dorp in de Pyreneeën waar in de Middeleeuwen de katholieke Inquisitie de Katharen, een religieuze minderheid vervolgd heeft en daar veel slachtoffers heeft gemaakt. Omdat wij niet naar Santiago de Compostelle wilden lopen, die religieuze achtergrond sprak ons niet aan, hebben wij toen Montaillou als einddoel gekozen, toch al met al ook meer dan 2000 km lopen vanuit onze woonplaats.
Ik vertelde dat wij een klein halfjaar met deze voettocht bezig zijn geweest. Veronica vroeg of wij ons gelouterd voelden na dit avontuur, of wij tot diepe gedachten en tot diepe inzichten waren gekomen tijdens deze tocht. Ik kon haar vertellen dat gelouterd niet de goede term was. Dit avontuur, dat begon als vakantie en later een soort overlevingstocht werd bracht ons wel dichter bij elkaar. Zo lang samen op stap, zo lang samen de moeilijkheden te lijf gaan versterkt de relatie. Je leert elkaar op een volkomen andere manier kennen dan je de jaren daarvoor gedaan had. De belangrijkste zaken waar wij ons in die tijd mee bezig hielden waren: welke kant moeten we op, waar kunnen we slapen, kunnen we eten voor de honden krijgen en voor onszelf natuurlijk ook, kan er misschien ook nog ergens een flesje wijn vandaan gehaald worden. Ziedaar onze dagelijkse zorgen. Én de voeten en benen natuurlijk, óók een dagelijkse zorg, die veel aandacht verdiende. Ik kon Veronica melden dat wij ons einddoel gehaald hebben indertijd en tegenwoordig nog heel vaak terugdenken aan deze gedenkwaardige tocht.


Column 7   2014

Reizen met de trein.

Veronica Hazevoet en ik wilden het eens anders doen. Anders dan de vorige keren. Allebei hebben wij een kortingskaart en sinds korte tijd heeft Veronica óók de zogenaamde ‘Keuzedagen’ tot haar beschikking.
Omdat wij allebei nogal gek zijn op het reizen per trein leek het mij een goed idee om eens een dag uit te trekken om lekker lang en vooral goedkoop in de trein te zitten. Er zo nu en dan eens uit te stappen en ons zo her en der te goed te doen aan lekkere hapjes en drankjes.
Zo gezegd zo gedaan. Wij spraken af in Arnhem. Voor allebei niet te ver reizen. Om een uur of 10 bij Starbucks, lekker centraal gelegen in de stationshal.
Zelf kwam ik om 9.50 uur aan op station Arnhem en liep richting afspraakplek. Bijna daar aangekomen zag ik Veronica uit de tegenovergestelde richting aan komen lopen. Dat begon in ieder geval goed. Wij deden ons tegoed aan de redelijk elitaire koffie van Starbucks. Het is niet zo makkelijk om precies die koffie te kiezen die exact bij jouw koffievoorkeur aansluit. Het gebak lieten we hier even aan ons voorbijgaan. Die keus stelden we uit tot de volgende stop, die ongetwijfeld niet heel lang op zich zou laten wachten. Natuurlijk moesten we eerst tot overeenstemming komen welk treintraject we als eerste zouden volgen. Daar hadden we tijdens het eerste kopje van de dag volop gelegenheid voor. Ik had een overzichtskaart van Nederland bij me waar we ons gezamenlijk over bogen om zo tot een gezamenlijke keus te komen. Mij leek het aantrekkelijk om eerst richting de Zeeuwse eilanden te gaan. Veronica wilde eigenlijk wel graag richting het Noorden van Nederland. Dat werd dus tossen. Ik mocht de euro leveren, Veronica zou kiezen of ze kop of munt wilde en vervolgens vroegen wij een buurvouw, die naast ons aan de koffie zat of zij de munt wilden opgooien. Veronica had voor ‘kop’ gekozen en het werd munt. Op naar Zeeland dus.
De reis hadden wij gepland op een dinsdag, gelukkig niet één van de drukste reisdagen. Wij vonden een rustig 2 persoonsbankje, vooruitrijdend, en hebben daar de eerste 2 uurtjes, tot aan de eerste tussenstop in Roosendaal, elkaar over enkele treinreisavonturen, die wij ieder in de loop der jaren hadden beleefd, verteld.
Veronica heeft een paar jaar geleden met een zeer dierbare vriendin een traject van de Oriënt-express treinreis gemaakt. De reis ging in 2 dagen van Londen naar Venetië. Niet goedkoop, wèl een onvergetelijke reis. Zoals zij het beschreef waande ik mij in het fin de siècle van de 19e eeuw. Veel luxe. En die luxe gold het eten, drinken en aanverwante zaken én het slaapcomfort. Zij kon er heerlijk over vertellen! Voor mij was één van mijn dierbare treinreisherinneringen de volgende. In een ver duister verleden bezocht ik het Assaut, een jaarlijks feest van de Adelborsten in Den Helder. De uitgenodigde dames, die niet uit den Helder kwamen en daar was ik er één van, werden met een speciale trein, de feeëntrein, naar Den Helder vervoerd. In mijn herinnering vond ik deze reis een bezoeking net als eigenlijk alle feestelijkheden van dat Assaut.
Ik kan melden, ná Zeeland zijn wij alsnog richting het Noorden gereisd en hadden nog uren de tijd om elkaar over al onze reisavonturen te vertellen. In die tussentijd ons tegoed doend aan koffie, taartjes, wijn, heerlijk voedsel en wéér koffie.
Diep in de nacht kwamen wij weer thuis en keken terug op een fijne dag!


Column 8.   2015

Dierentuin.

Veronica en ik hebben dit keer afgesproken in Amsterdam. In het restaurant van dierentuin Artis.
Zelf heb ik een abonnement op deze dierentuin, dus kom er regelmatig.
Voor Veronica ligt dat anders. Zij is niet zo erg met dit onderwerp bezig maar wilde toch graag op mijn uitnodiging ingaan en een kijkje in deze oudste dierentuin van Nederland komen nemen.
Natuurlijk beginnen wij onze afspraak met een heerlijke maaltijd. En kunnen tijdens dit culinaire samenzijn met elkaar bespreken wat zij wel en wat zij niet wil zien tijdens het bezoek.
Mijn bezoek aan de dierentuin vind ik incompleet als ik niet bij de beren geweest ben. Dat was al zo toen ik vroeger met mijn ouders, broers en zus naar Artis ging. Ik had thuis ook een grote berenverzameling, speelgoed uiteraard, waar ik heel veel fantasie en emoties in kwijt kon. Dus…. dat zal de intro van het bezoek worden.
Daarna is Veronica onze gids,
Ter voorbereiding op ons dierentuinbezoek heeft Veronica zich een beetje verdiept in de dierensymboliek en naar aanleiding daarvan heeft zij een verrassende keuze gemaakt bij welke dieren zij langs wil gaan tijdens ons bezoek. Wat een leuke invalshoek! Wij gaan achtereenvolgens de volgende dieren bezoeken:
De wolf. Dit dier waar onze hond vanaf stamt staat voor trouw, loyaliteit en vrijheid. Maar.. pas op.. aan dit dier worden ook duivelse krachten toegekend, dus… kijk hem niet te diep in de ogen. Ná de wolf wil Veronica graag naar het krokodillenhuis. De krokodil of alligator staat symbool voor overlevingskracht. Dat is natuurlijk niet zo gek. Wie hij of zij ook tegenkomt de krokodil is toch meestal wel de sterkste partij.
In de buurt van de krokodillen zijn ook de slangen te vinden. De slang is in het diersymbolenrijk een boeiend tweepolig wezen. De slang staat symbool voor het kwaad, de onderwereld. Aan de andere kant staat de slang ook symbool voor de geneeskunst in de vorm van de esculaap. Omdat de slang vervelt en zich op die manier regelmatig verjongt heeft de geneeskunst voor dit symbool gekozen.
Natuurlijk heeft Veronica óók een keus gemaakt voor de leeuwen. Deze dieren staan symbool voor natuurlijke autoriteit, ijdelheid en genialiteit. Heerlijk om op die manier naar deze prachtige beesten te kijken en jezelf ook deze prettige karaktereigenschappen toe te dichten!
Ná de leeuwen wil Veronica naar de olifanten. Deze dieren staan symbool voor intelligentie en een ijzersterk geheugen. Én goede samenwerking is iets wat wij als mensen van deze prachtige dieren kunnen leren. En van deze goede eigenschap kunnen wij als mensen nooit genoeg in voorraad hebben constateren Veronica en ik gezamenlijk.
Voordat wij ons bezoek vervolgen wordt het weer hoog tijd voor een kleine pauze. En die pauze gebruiken wij natuurlijk voor een heerlijk glas en kunnen wij al datgene wat wij al gezien hebben op waarde schatten.
Na deze kleine onderbreking hebben wij nog een uurtje. Veronica heeft nog 2 brandende wensen. Als eerste wil zij graag langs bij de stokstaartjes. Deze aandoenlijke beestjes staan symbool voor energiek, sociaal én waakzaam. En dat zijn wij natuurlijk allebei graag.
Het ultieme einde van het dierentuinbezoek voor Veronica is het om langs te gaan bij de zeehonden. In de diersymboliek staan zij voor lucide dromen, geluk, trouwe vriendinnen en speelsheid. Mooier kan ons dierentuinbezoek niet eindigen!


Column 9.  2015

Een date op z’n tijd.

Veronica en ik behoren wat leeftijd betreft tot het bovensegment van de middelbare leeftijd. Ikzelf nog iets meer dan Veronica. Er zijn dus vele thema’s waar we in de loop der tijden zo onze eigen ervaringen mee hebben opgedaan.
Wij hadden voor een lunch afgesproken in Eindhoven, in een etablissement dicht bij het station.
Het was april en het weer was heerlijk. Toch streken we binnen neer, want voor het echte terraszitten was het nog te frisjes.
Al heel snel, nadat we van elkaar wisten dat het leven haar gangetje ging en dat we met een gerust hart konden verzuchten dat het goed ging met lijf, leden en aanverwante zaken kwam het gesprek op ‘de date’.
Ook ikzelf, al vele jaren gelukkig met mijn vrouw, kon verhalen vertellen over date activiteiten, die al enige decennia geleden plaatsvonden. Die date avonturen speelden in de tijd dat het ‘zij aan zij’ blad nog verscheen in een soort gestencilde vorm. In die tijd was ik al enige tijd ‘zonder’ zullen we maar zeggen en het leek mij een goed idee om te proberen daar eens wat verandering in te brengen. Niet direct om spijkervast aan een nieuwe vriendin te geraken. Uitbreiding van de vriendinnenkring was wat mij betreft óók een optie. Dus een tekst opgesteld en natuurlijk vol spanning afgewacht wat de reacties gingen opleveren. Ik vertelde aan Veronica dat ik in de tekst had opgenomen dat uiterlijk niet van het allereerste belang was. Het houden of op z’n minst verdragen van een hond van een ander, namelijk die van mij, was wat mij betreft wèl een vereiste. Op de advertentie kreeg ik via ‘zij aan zij’ een paar reacties. Niet allemaal even interessant natuurlijk. Één vond ik erg opmerkelijk en kan ik me tot op de dag van vandaag herinneren. Een dame met een hond én met lang haar wilde graag met mij kennismaken. Vooral dat lange haar vond ik opmerkelijk en ik kan zeggen, naar dat lange haar was ik niet nieuwsgierig. Ik heb die advertentie aan mij voorbij laten gaan. Met een paar andere dames die hadden gereageerd heb ik in die dagen een leuke afspraak gehad. Overigens, dat lijkt me vanzelf te spreken, de ene afspraak was wel wat leuker dan de ander. Veronica, zoals bekend alweer een tijdje alleen heeft op dit moment niet echt  de behoefte zich in het date avontuur te storten, al zijn de mogelijkheden daarvoor momenteel natuurlijk een stuk uitgebreider dan de tijd waar ik het zojuist over had. Maar ook zij heeft zich éénmaal aan het fenomeen ‘date’ overgegeven. En wat blijkt, dat was in dezelfde tijd dat ik mij daarmee bezighield en nog toevalliger… óók via de ‘zij aan zij’! Hilarisch in het verhaal van Veronica was het volgende. Zij heeft in die tijd geschreven op 2 advertenties en wat blijkt één van die dames was degene met een hond én lang haar. Ik vroeg haar natuurlijk wáárom speciaal op die advertentie. Zij kon zich daarvan herinneren dat juist dat lange haar haar zo had geïntrigeerd.  Het was niets geworden tussen die twee. Trouwens óók de andere dame was niet iemand geweest om verder mee te gaan. Natuurlijk heb ik wèl mijn opperste verbazing uitgesproken dat míjn advertentie haar niet opgevallen was. Stel dat zij mij geschreven had, hoe anders had het leven dan kunnen zijn.


Column 10.  2015

Kleding kopen.

De lente heeft een tijdje geleden haar intrede gedaan en het werd voor mij weer eens tijd om de wereld te gaan doornemen met Veronica Hazevoet. De afspraak was snel gemaakt en wij spraken af in een etablissement in Zutphen. Er zijn daar prima gelegenheden om een lekker diner naar binnen te werken. Want daar waren we wel weer eens aan toe vonden we.
Zoals ik in een eerdere column al vertelde is tijdens één van onze bijeenkomsten het thema afvallen al eens uitvoerig ter sprake gekomen en dit keer kwam het gesprek op een daarmee aanverwant onderwerp. Dat is namelijk het kopen van kleding. Zelf was ik na mijn enigszins succesvolle afvalpoging een kilo of 20 afgevallen en zo langzamerhand was ik in het bezit van een aantal kledingstukken die als hobbezakken om mij heen hingen. Gelukkig waren er in mijn kast óók een aantal zeer tijdloze kledingstukken te vinden, die daar al héél lang in lagen. Om maar eens wat te noemen, spijkerbroekachtige zaken en bijv. een zomertrui. Die waren daar al die tijd in blijven liggen omdat ik het zonde vond om ze zo maar weg te gooien, dan wel in een of andere kledingzak te stoppen. En…. hoewel ik ook een aantal te grote tot zeer te grote lange broeken (rokken zijn aan mij niet meer besteed) wèl in een dergelijke zak deponeerde, kon ik dus opeens die veel smaller gesneden kledingstukken opeens weer aan. Gek is dat overigens, dat een mens te groot geworden kledingstukken véél makkelijker weg gooit, dan die waarvan je denkt… er kómt een tijd dan kan ik die kleren weer aan! En, zowaar, in mijn geval bleek dat dus inderdaad zo te zijn.
En dan Veronica. Veronica kan helaas, en houd mij ten goede, dat helaas is een toevoeging van haarzelf, niet bogen op een zelfde heldhaftig afvalverhaal zoals ik dat zelf heb meegemaakt. Maar een kilootje of 6 á 7 is ook zij kwijtgeraakt. De noodzaak om een geheel nieuwe garderobe aan te schaffen was dus niet echt aanwezig. Maar, vertelde zij, omdat zij wel enigszins verslaafd is aan het zogenaamde ‘shoppen’, een term die mijzelf de rillingen bezorgt, heeft zij een dergelijke aanmoediging van gewichtsafname helemaal niet nodig om zichzelf regelmatig in het nieuw te steken. Dat doet en deed ze zonder dat afvalverhaal  in ruime mate vertelde ze mij. Zij heeft geen enkele scrupule om de helft van haar kledingkast om het jaar in de ‘zak van Max’, die niet meer bestaat, maar waarvoor in de loop der tijd allerlei alternatieven in de plaats zijn gekomen, te laden en aan de straat te zetten.
Veronica vertelde mij op enthousiaste en poëtische wijze wat voor haar het ‘shoppen’ zo aantrekkelijk maakt. Zo poëtisch dat het er in de naaste toekomst van gaat komen dat ze mij uit ’shoppen’ meeneemt. Uiteraard werd mij wel op het hart gedrukt dat ik daarbij mijn eigen portemonnee moet meenemen. Ik heb ook huiswerk meegekregen. De komende tijd moet ik mij zo nu en dan verdiepen in een mode- vrouwenblad en voor mijzelf gaan vaststellen waar mijn voorkeuren liggen op kledinggebied. Dus… werk aan de winkel.
Helemaal tevreden met deze afspraak namen wij afscheid en gingen ieder ons weegs.


Column 11.  2015

Een nieuwe relatie voor Veronica?

De hitte zinderde door het land. Wanita en ik hebben een weekje of 2 geleden een afspraak gemaakt en toen was het nog herfst, althans wat weer betreft. Een beetje hijgerig en warm verschijnen we beide dus op de afgesproken plek. Toevalligerwijs komen we samen in een  restaurant dat  over een heerlijk terras beschikt, aan het water. Dus wij ploffen daar op de afgesproken tijd neer en beginnen toch maar met een lekker kopje koffie.
Natuurlijk ben ik razend benieuwd welke wending ons gesprek dit keer zal nemen.
En ik kan melden…. het is een verrassende wending. Veronica vertelt mij dat zij sinds wij elkaar voor de laatste keer ontmoet hebben hevig verliefd is. En dat terwijl ze mij toch verzekerd heeft dat ze de laatste jaren niet bezig is geweest met het zoeken naar een nieuwe relatie, daar heel erg tevreden over was naar eigen zeggen en een heleboel andere zaken had om zich de laatste jaren druk over te maken.
Tijdens een verjaardagsfeest waarvoor zij was uitgenodigd bij één van haar vele vriendinnen ontmoette zij een vrouw die zij zowaar niet kende. Bijzonder…. want Veronica kent vele, vele vrouwen. Zij vertelde mij dat zij meteen bij binnenkomst op het feestje als door een bliksemschicht werd getroffen door de verschijning van deze vrouw. Zij probeerde mij een beschrijving van de dame te geven waardoor ik mij deze fascinatie zou kunnen voorstellen. Dat lukte niet helemaal uitsluitend door de beschrijving, maar na een korte wijle liet ze mij een foto zien van deze dame en ja…. toen werd het mij helemaal duidelijk waar die plotselinge bliksemschicht vandaan kwam!
De dame in kwestie, die de interessante naam Virginia droeg, zag er adembenemend uit!  Natuurlijk ben ik hier óók niet in staat te beschrijven waarom deze dame door ons als bliksemschicht geclassificeerd zou moeten worden.  Ik stel dus voor dat ieder voor zich daar haar eigen voorstelling van maakt.
Veronica wist te vertellen dat niet alleen het uiterlijk van Virginia volkomen voldeed aan haar idee van een bliksemschicht. Oók haar niet uiterlijkheden voldeden voor haar bijna volledig  aan het beeld van de ideale liefdespartner. Scherp van geest is ze, enorm gek op kokkerellen, net zoals Veronica. Reislustig, maar niet te. Virginia houdt van alleen en zo nu en dan samen. Je zou ook kunnen zeggen, Virginia houdt van samen en zo nu en dan alleen. Dat spreekt Veronica enorm aan en ik moet zeggen dat ik haar daarin voor 100 % gelijk kan geven. Mijn vrouw en ik zijn dol op de slogan  ‘Alleen met z’n tweeën, samen alleen’.
Echter… hoe ideaal ook… ook deze liefde is nu in een beginstadium en moet uiteraard doorontwikkeld worden. Of…. zo zou je het ook kunnen zeggen… ook aan deze liefdesrelatie moet ‘gewerkt’ worden. Veronica vertelde mij dat er al enkele ernstige klippen geslecht zijn, dat er al menig zijden draadje bijna geknapt is.
Natuurlijk voel ik mij genoodzaakt Veronica te voorzien van goede raad en enige waarschuwingen. Maar… daar moet je natuurlijk voorzichtig mee zijn. Dat kan helemaal verkeerd vallen en onze verstandhouding op scherp zetten. Maar…. zowaar Veronica neemt mijn goede adviezen in genade aan en we spreken af om niet te lang te wachten met een nieuwe afspraak. Eens kijken hoe de hazen dan lopen.
Ik wens haar alle geluk, wijsheid en liefde toe om dit prachtig begonnen hoofdstuk in haar leven te vervolmaken en hoop natuurlijk in een volgende column met nieuwe berichten te komen rondom deze verrassende liefdesgeschiedenis!


Column 12.  2015

Een nieuwe relatie voor Veronica.

Net weer terug van een afspraak met Veronica.
Ik kon niet wachten om de afspraak te maken, want zoals ik in mijn vorige column al vertelde, Veronica heeft een nieuwe liefde, waar zij buitenaards dol op was de vorige keer. Heel graag wil ik natuurlijk horen hoe de situatie zich de afgelopen tijd heeft ontwikkeld.
Omdat de zomer bijna voorbij is en er geen sprake is van terraszitten spreken we af in een café waar het binnen goed toeven is.
Veronica is stipt op tijd en we beginnen met koffie.
Het lijkt of Veronica mij nog een tijdje in spanning wil houden. Ze vertelt over ditjes en datjes en bij die ditjes en datjes valt de naam Virginia niet. Dat is de naam van haar nieuwe geliefde, zoals ik vorige keer al vertelde. Natuurlijk raak je dan als toehoorder steeds nieuwsgieriger, maar het verbazende is dat ik niet goed durfde vragen te stellen over de voortgang of het eventuele  stoppen van de relatie. Je weet maar niet welk soort nare berichten je zult horen.
Ná de koffie zochten we een eenvoudige lunch uit, die natuurlijk vergezeld ging van een heerlijk glaasje witte wijn. Grüner veltliner stelde ik voor. Daar had in deze zomer kennis mee gemaakt in Wenen. Een heerlijke frisse, maar toch droge witte wijn.
Toen was ik aan de beurt om over mijn ditjes en datjes te vertellen. Over de paar verschillende uitstapjes die ik deze zomer gemaakt had. Onder andere die naar Wenen. En over met welke mensen ik deze zomer de tijd verder had doorgebracht. Omdat ik een paar leuke weken met verschillende familieleden én vriendinnen achter de rug had was daar genoeg over te vertellen. Een weekje in een huis in België, een weekje aan het water.
Eindelijk, eindelijk begon Veronica te vertellen over de afgelopen zomer met Virginia. En…. gelukkig, haar ogen kregen een glinstering die er daarvoor nog niet in te zien was. Aan één stuk door werd de loftrompet gestoken over deze door Veronica geadoreerde vrouw. Ze vertelde over een sprookjesachtig uitstapje naar Parijs. Ze waren daar 4 dagen geweest en hadden alle, volgens Veronica werkelijk alle romantische plekjes in deze stad bezocht. Dat ging wel gepaard met het uitgeven van bakken met geld, maar dat hadden de geliefden er graag voor over. Ze hadden bijvoorbeeld ’s avonds, toen het al donker was samen een souper genoten op de Seine. Op een prachtig versierd bootje voor 2. Wél met een keuken natuurlijk en 2 mooie dames die voor hen een uitgelezen menu hadden samengesteld én klaargemaakt.
Natuurlijk vroeg ik aan Veronica waarom zij zo lang gewacht had om mij al deze prachtige ervaringen te vertellen. Dat was… zei ze, omdat ik, toen zij het etablissement betrad met zulke enorm grote vraagogen haar zat op te wachten dat ze meteen het besluit had genomen om mij voorlopig nog in het ongewisse te laten en de mooie verhalen over Virginia te bewaren tot de middag bijna ten einde zou zijn. Tja…. Dat wordt dus oefenen op ongeïnteresseerd kijken de volgende maanden.
Natuurlijk bestelden we vervolgens nog 2 heerlijke glazen witte wijn en hebben toen nog vele aangename anekdotes met elkaar uitgewisseld.


Wanita. 1. Columns

Wanita 3. Columns

Wanita. 4. Columns

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s